فیفا (فدراسیون بینالمللی فوتبال) استفاده از چمن مصنوعی فوتبال در مسابقات فوتبال را تحت شرایط خاصی مجاز میداند. فیفا مجموعه ای از مقررات و مشخصاتی را وضع کرده است که بر استفاده از چمن مصنوعی برای بازی های فوتبال حاکم است.
در واقع، اکنون چندین باشگاه حرفه ای فوتبال و تیم ملی مسابقات خانگی خود را در زمین چمن مصنوعی انجام می دهند. به عنوان مثال، تیم فوتبال زنان کانادا بازی های خانگی خود را در یک زمین چمن مصنوعی در استادیوم BC Place در ونکوور، کانادا انجام می دهد. سیاتل ساندرز و پورتلند تیمبرز لیگ برتر فوتبال (MLS) همچنین دارای زمین چمن مصنوعی در استادیوم های مربوطه خود هستند.
با این حال، همه زمین های چمن مصنوعی فوتبال توسط فیفا برای مسابقات فوتبال رقابتی تایید نشده اند. زمین چمن باید معیارهای خاصی را داشته باشد تا اطمینان حاصل شود که سطح بازی ایمن و با کیفیت بالا را فراهم می کند. برخی از این الزامات عبارتند از:
1. جذب ضربه: زمین چمن باید جذب شوک کافی را برای محافظت از بازیکنان در برابر آسیب در هنگام سقوط یا برخورد فراهم کند.
2. پرش توپ: توپ باید به طور مداوم روی چمن بپرد تا یک بازی منصفانه تضمین شود.
3. کشش: بازیکنان باید بتوانند به اندازه کافی چمن را بگیرند تا از لغزش و سقوط جلوگیری کنند.
4. دوام: چمن مصنوعی باید بتواند ترافیک سنگین پا و شرایط آب و هوایی شدید را تحمل کند.
5. زهکشی: چمن باید دارای زهکشی مناسب برای جلوگیری از تجمع آب و حفظ شرایط بازی ثابت باشد.
اگر یک زمین چمن این شرایط را برآورده کند، می تواند گواهینامه FIFA Quality Pro دریافت کند، به این معنی که برای استفاده در مسابقات بین المللی سطح بالا آزمایش و تایید شده است.
به طور کلی، فیفا استفاده از چمن مصنوعی فوتبال در مسابقات فوتبال را تا زمانی که چمن استانداردهای ایمنی و کیفیت خاصی را رعایت کند، مجاز میداند. چمن مصنوعی در فوتبال محبوبیت بیشتری پیدا می کند و دوام بیشتری را ارائه می دهد، هزینه های نگهداری کمتری دارد و امکان میزبانی بازی در مناطقی با شرایط آب و هوایی سخت را دارد.
